her neye tutunmaya çalıştıysam koptu kökünden.hiçbir niyetimden sonuç alamadım.
alıştım artık olmazlara.en iyisi dedim bari küçük şeylerden mutlu olmaya bakıyım ve daha
yormayayım kendimi.
gülüyorum şimdi,sanki kuvvetli bir uyuşturucu almışım kafam öyle boş,hiçbirşey
düşünemiyor.öylece dalıyor boşluğa sadece.
ne gelecek kaygısı var,ne gerçekleştiremediğim idaallerim kafamda…
ben bıraktım kendimi…
Dostlarım geliyor.kaç zamandır beklediğim tarih geldi.öyle içim kıpır kıpır ki anlatamam.
Ben onlar gelmeden son hazırlıklarımı ve gezi planlarını ayarlarken,bir yandan da evlerde kalırken yaptığımız kaçışlar, anılar geliyor aklıma.ve sık kullandığımız cümleler …
-helal daire keyfe kafidir.(bu lafla evde yapmadığımız curcuna kalmazdı 
)
-önce istişare edelim,olmazsa istihareye yatarız.(bizim büyük ablalar kullandığı sık kelime, kaçış planlarımızda nedense hep bunu uygulardık )
ve son olarak bu yoğunlukta sınava giriyorum 15 Temmuz Pazar günü.RABBİM hayırlısını nasip etsin diyorum…
